Ik zit achter in de zaal terwijl mijn collega Pollien een dijk van een pitch geeft en het verhaal van Voys vertelt.
De tranen lopen over mijn wangen, want de reis die we met Voys hebben gemaakt is bijzonder. Niet alleen de wat, maar vooral de hoe én de waarom. Dat vergeet je snel als je er midden in zit. Als je de route van morgen aan het uitstippelen bent, kijk je nu eenmaal zelden achteruit.
Maar dat het bijzonder was en is, voel je als je achter in de zaal zit en mag luisteren naar ons eigen verhaal.
Ik besef me heel goed dat het een privilege is om achter in de zaal te mogen zitten. Van kapitein naar supporter. Chef koffie van ons mooie schip.
Lieve collega’s, dank dat ik deze stap mocht zetten. Dat jullie het roer nu in handen hebben en dat ik weer lekker dekzwabber mag zijn. Een lid van de crew die soms tuurt naar de horizon, maar ook vaak gewoon mag genieten van de reis.